گفتم: «اينكه كسي بگويد در جواب من ربك، بگو علي» آيا كفر مسلم و آشكار نيست؟!! من نمي گويم كه اين فرد كافر است. مي گويم: او احمق و بي شعور است. او جاهل است. ولي امروز همين فرد احمق و جاهل، بايد مورد احترام و تكريم رهبري باشد و ايشان پاي عربده كشي هاي اين جاهل بنشيند و به او اعتبار ببخشد و من عالم دين(كه خود قاضي در جلسه ي محاكمه به آن اقرار كرده بود) با پابند و دستبند به محكمه آورده شوم!! آيا اين قضيه، شما را به ياد سخني از امير مؤمنان علي(ع) نمي اندازد كه فرمود:«بأرض عالمها مُلجم و جاهلها مُكرم= در زميني كه عالم و دانشمندش لگام زده مي شود و نادان و جاهل آن مورد احترام قرار مي گيرد»؟!!
 
نهم) در بخشي از دفاعياتم (با اشاره به عكس رهبري كه در سمت راست من روي ديوار بود) گفتم: اين آقا در خطبه هاي نمازجمعه و پيش چشم همه ي من و شما و در ساير سخنراني هاشان، بارها و بارها حكومت پر از ظلم و جور خويش را با حكومت سراسر عدل امير مؤمنان علي(ع) مقايسه مي كند و به اين وسيله صراحتا به مولاي متقيان(ع) و پيامبر خدا(ص) و اسلام اهانت مي كند!! چطور است كه شما به اتهام «اهانت احتمالي به رهبري» غيرت مي ورزيد و صدها نفر را ماه ها بازداشت كرده و برخي را به مدت هاي طولاني زنداني مي كنيد، ولي من مدعي پيروي از امير مؤمنان(ع) اينقدر بي غيرت باشم كه در برابر اين جسارت ها و اهانت هاي آشكار هيچ واكنشي نشان ندهم؟!! مگر من بي غيرت باشم كه سكوت كنم. والله در برابر اين جسارت ها و اهانت ها مي ايستم حتي اگر به قيمت جانم تمام شود!! البته اين وظيفه ي هر مسلماني است كه از حيثيت علي بن ابيطالب(ع) و ساحت دين خدا و پيامبر عزيز(ص) در برابر اين جسارت ها دفاع كند.
 
دهم) گفتم: سي سال است كه از تصويب قانون اساسي مي گذرد و هنوز دستگاه قضائي مي گويد كه چون قانوني براي تعريف «جرم سياسي» نداريم، پس ما متهم يا زنداني سياسي نداريم!! و به همين خاطر نيز از برگزاري دادگاه بر اساس اصل 168 قانون اساسي طفره مي روند.
اگر در طول اين سي ساله به هردليلي حاكميت كشور از وظيفه ي تصويب قانون سرپيچي كرده است، چرا بايد متهمان سياسي تاوان اين غفلت عمدي حاكميت را بپردازند؟!! قانون اساسي از نظر حقوقي و شرعي به عنوان «پيمان بين ملت و حاكميت» است و هرگونه تخلف حاكميت از آن، عهد شكني است و گناه كبيره.
اگر قانون تعريف جرم سياسي و كيفر هاي مناسب آن و چگونگي تشكيل هيأت منصفه(كه بايد برآيند افكار عمومي ملت و نه حاكميت باشد، چرا كه حاكميت به عنوان مدعي در محكمه حضور پيدا مي كند و چون نماينده ي مردم است، بايد داوري به مردم واگذار شود) در اين سي ساله تصويب نشده است (كه نشده است) حاكميت حق محاكمه ي سياسيون را اساسا نداشته و تمامي محاكمات انجام گرفته در طول سي ساله ي پس از تصويب قانون اساسي، غير قانوني و نامشروع بوده است و تمامي احكام صادره نيز نامشروع بوده است!!
گفتم: سي سال است كه به متهمان سياسي در اين كشور ظلم شده است و بهانه ي اين ظلم نيز «عدم انجام وظيفه از سوي دولت، مجلس و قوه ي قضائيه در لزوم تقديم لايحه يا طرح براي تعريف جرم سياسي و كيفر متناسب با آن و تصويب و اجراي بدون تبعيض تمامي اصول قانون اساسي است» كه هزينه ي آن را به «متهمان سياسي» تحميل كرده اند!!
 
يازدهم) گفتم: من در زندان وكيل آباد با پديده هايي مواجه شدم كه تا قبل از اين اگر مي شنيدم، نمي توانستم در اين حد از گستردگي، آن ها را باور كنم.
گفتم: مگر رياست قبلي قوه ي قضائيه در جمع شما قضات اظهار نكرد كه؛«اينقد دست و دلبازانه متهمان را در اختيار مأموران اداره ي آگاهي قرار ندهيد تا آنان با وحشيگري، اقرار به گناهان ناكرده را از متهمان بگيرند»؟!! اكنون در زندان وكيل آباد جواني كه بر اثر شكنجه در آگاهي قطع نخاع شده است نگهداري مي شود!! چه كسي مي تواند پاسخگو باشد؟!! چرا هنوز هم دست و دلبازانه متهمان در اختيار اداره ي آگاهي قرار مي گيرند؟!!
گفتم: در اسفند ماه در بند قرنطينه ي زندان وكيل آباد مشهد بودم كه تلويزيون جمهوري اسلامي، خبري از آبادان پخش كرد مبني بر اينكه؛«فردي كه محكوم به قصاص (اعدام) شده بود و حكمش در تهران تأييد شده و براي اجرا به قاضي اجراي احكام آبادن ارجاع داده شده بود و با تأخير سه روزه بنا بود اعدام گردد، با مراجعه ي قاتل اصلي از اعدام نجات يافت». در ادامه ي خبر توضيح داده شد كه:«در اين تأخير سه روزه، قاتل اصلي به دادگاه مراجعه و مسئوليت قتل را بر عهده مي گيرد. پس از اطمينان از صحت ادعاي او، از متهم اولي محكوم به اعدام مي پرسند كه چرا تو مسئوليت قتل را به عهده گرفتي؟! و او در پاسخ گفته بود: مرا به جايي بردند و رفتاري با من كردند كه حاضر بودم مسئوليت دهها قتل را برعهده گيرم تا از آن وضعيت نجات يابم»!!!
گفتم: همه ي اين جنايات و فسادها در دستگاه قضائي و ضابطين آن به اسم «اسلام» و حكومتي كه نام «جمهوري اسلامي» بر خود گذاشته تمام مي شود. من نمي توانم بپذيرم كه اين جنايات هولناك با نام دين و شريعت انجام گيرد و من مدعي خود را متدين و متشرع بدانم و ببينم كه چهره ي دين خدا و شريعت محمدي(ص) را ملكوك مي كنند و بخاطر ترس از جان و يا محروميت هاي دنيوي، از بيان حقايق و دفاع از شريعت رحماني باز ايستم. من تا زنده باشم از انتساب اين ظلم و ستم ها به شريعت محمدي(ص) با بيان حقايق جلوگيري مي كنم. حاشا به كرم اسلام كه چنين جناياتي را تجويز كند يا در برابر آن سكوت را بپذيرد. اين رفتارهاي نامشروع و غير قانوني و غير انساني است كه تيشه به ريشه ي نظام جمهوري اسلامي مي زند نه انتقادات امثال من كه با بيان نكات منفي، از مسئولان مي خواهيم كه مانع از اين جنايت ها و خيانت هاي آشكار شوند!!
جالب است كه چند روز پس از محاكمه ام در 29/2/89 و در هفته ي پاياني حضورم در زندان و قبل از آزادي، خبر مندرج در روزنامه ي خراسان(فكر مي كنم روز يكشنبه ي آخري كه در زندان بودم) توجهم را جلب كرد.
گويا چند روز قبل از آن، خبري به نقل از اداره ي آگاهي مشهد در خصوص مرگ يك زنداني در ورودي زندان وكيل آباد و قبل از تحويل به مأموران اداره ي آگاهي مشهد، نقل شده بود كه باعث صدور تكذيبيه اي از سوي اداره ي امور زندان هاي مشهد شده بود.
مفاد اين تكذيبيه اين بود كه؛«فردي در تاريخ مشخص، توسط قاضي به زندان وكيل آباد تحويل داده شده و پس از چند روز در سلامت كامل در اختيار مأموران آگاهي قرار گرفته و پس از 3 روز از آگاهي به زندان وكيل آباد مشهد آورده مي شود ولي در ورودي زندان از حال رفته و مي ميرد»!! اين تكذيبيه خبر منتشر شده ي قبلي كه مسئوليت مرگ زنداني ياد شده را به زندان مشهد نسبت داده بود، تكذيب مي كرد و آشكارا از سالم تحويل دادن او در سه روز قبل از مرگ، به اداره ي آگاهي پرده بر مي داشت كه به هنگام ارجاع مجدد از آگاهي به زندان، در ورودي زندان مشهد مرده است.
به عبارت ديگر، جنازه ي او را از آگاهي به زندان منتقل كرده بودند. شتاب دروغگويان براي اينكه مرگ در زندان اتفاق افتد تا حقيقت آشكار نشده و مسئوليتي متوجه آگاهي نشود، با اين اتفاق و دفاع مسئولان زندان از خود، بي اثر شد و جنايتي ديگر برملا گرديد!!
 
دوازدهم) گفتم: چند ماه است كه هم من در بازداشت بسر مي برم و هم وثيقه ي من بيش از 8 سال است كه در بازداشت است. آيا بودن همزمان من و وثيقه در بازداشت، قانوني است؟! آيا وجود دو پرونده ي مفتوح در تهران و مشهد با اتهامات يكسان، قانوني است؟! من چهار بار بازداشت شده ام، آيا يك نوبت بوده است كه با طي روند قانوني بازداشت شده باشم؟! مگر قوانين شما نمي گويد كه ابتدا بايد احضاريه و سپس اخطاريه داده شود و اگر متهم مراجعه نكرد، در محدوده ي زماني مشخص از نظر قانون، اقدام به بازداشت متهم شود؟ چرا هيچگاه اين قانون براي من اعمال نشده است و مثل دزدهاي سر گردنه، مرا يا در راه سفر به قم مي دزدند يا در سرخس و به هنگام خروج رسمي و قانوني از سفرم ممانعت مي كنند و اموالم را توقيف مي كنند؟!! چرا در ساعت 23 و 30 دقيقه ي شب و با ترساندن همسرم براي بازداشت من مي آيند؟!!
چرا اينهمه اصرار بر قانون شكني از سوي دستگاه قضايي در بازداشت مخالفان سياسي صورت مي گيرد؟! كداميك از دوستانم را پس از انتخابات به صورت قانوني بازداشت كرده اند؟!! چه عنايتي است كه قانون در برابر مخالفان سياسي، براي حاكميت هيچ ارزشي ندارد و مدام نقض مي شود؟! آيا اينگونه مي توان اعتماد مخالفان را جلب كرد و قلب آنان را به خود جذب كرد؟!!

جالب است كه قاضي هم مثل هر دو بازجوي اطلاعاتي و بازپرس دادسراي انقلاب، به غير قانوني بودن بازداشت همزمان من و سند وثيقه، اعتراف مي كردند. البته قاضي خود را معذور مي دانست، با اين استدلال كه؛ «من از قضيه خبر نداشتم».
يكي از وكلا توضيح داد كه من نامه اي در اعتراض نوشته ام و خود آقاي قابل هم چند بار در پاسخ بازجويان اطلاعات، كتبا به اين مسأله تذكر داده و در متن پرونده كاملا اين مطالب منعكس شده است.
من گفتم: بر فرض كه تا كنون اطلاعي نداشته ايد، از همين حالا هر ثانيه اي كه بر اين ماجرا بگذرد، جرم است و شما هم در اين جرم شريك خواهيد بود!!
بازهم بايد خدا را شكر كرد كه پس از بيست و دو روز، با گرفتن وثيقه اي ديگر(يعني تخلف و جرمي مكرر كه من رسما و كتبا با آن مخالفت كردم و نهايتا با تلاش همسر و بستگان و دوستان و خصوصا يكي از وكلاي محترم، برخلاف ميل من، وثيقه ي درخواستي قاضي تأمين شد) از بازداشت من منصرف شدند، ولي هيچگاه نمي توان از ظلم آشكاري كه به ديگر دوستانم همچون آقاي احمد زيدآبادي رفته است، فراموش كرد كه برخلاف تمامي قوانين موجود، در همين پرونده ي اخير، هم وثيقه اش را بازداشت كرده اند و هم خودش را بيش از يكسال است كه بدون مرخصي، در بازداشتگاه و زندان نگه داشته اند. خدايش صبر و تحمل دهد و بر استواري و عزت او و دوست ديگرم آقاي عيسي سحرخيز و ساير بنديان ستم و همسران و فرزندان و خانواده هاشان، بيافزايد.
 
براي پرهيز از طولاني شدن مطلب، اين گزارش مختصر را به پايان مي برم تا اگر عمري باقي بود و اختيارم در دست، مختصري از مرحله ي بازجويي را نيز در گزارشي ديگر به اطلاع برسانم. همه را به خدا مي سپارم.
من بدون هيچ تعارفي به اين نكته ايمان دارم كه هرتوفيقي در زندگي داشته ام، سهم عمده اش از اثر دعاي خير و دلگرمي ها، همراهي ها و ياري هاي بي دريغ تمامي بستگان خصوصا همسر عزيز و فداكار و مادر دلسوز و مهربان و تنها دختر عزيزم و دوستان عزيزي بوده كه در هيچ صحنه اي من و خانواده ام را از ياد نبرده و خداي رحمان و قادر متعال را به ياري مان خوانده اند و او نيز به اعتبار خوبان يادشده، مارا مشمول رحمت خويش قرار داده است. اين نيازي هميشگي بوده و هست و متقابلا من و خانواده ام نيز گاه و بيگاه با دعا و تلاشي اندك، سعي در جبران حقوق معنوي ياران داشته ايم. خداوند اين رابطه ي معنوي و محبت آميز را پايدار بدارد و تلاش اندكمان در حفظ عزت و حيثيت همفكران و همراهان و هم ميهنانمان را با لطف بي پايان خود بپذيرد.
تندرست و پيروز و بهروز باشيد.
 
خدايا چنان كن سرانجام كار
تو خوشنود باشي و ما رستگار
 
تيرماه 1389
فريمان